~ Φίλε-Τσανακλίδου ~ (+playlist)

Φλέρυ Νταντωνάκη - Η μικρή Ραλλού (+playlist)

ΦΛΕΡΥ ΝΤΑΝΤΩΝΑΚΗ & ΔΗΜ. ΨΑΡΙΑΝΟΣ - τα λιανοτράγουδα

Εγώ είμ' εκείνο το πουλί που στη φωτιά σιμώνω,
καίγομαι, στάχτη γίνουμαι και πάλι ξανανιώνω.

Σαν είν' η αγάπη μπιστική, παλιώνει, μηδέ λιώνει
ανθεί και δένει στην καρδιά και ξανακαινουργώνει.

Χωρίς αέρα το πουλί, χωρίς νερό το ψάρι
χωρίς αγάπη δε βαστούν κόρη και παλικάρι.
Αν μ' αγαπάς κι είν' όνειρο, ποτέ να μην ξυπνήσω
γιατί με την αγάπη σου ποθώ να ξεψυχήσω.

Έλα να σε δώ - Κανά Μελίνα

Είμαι εδώ και περιμένω
καρβουνάκι αναμμένο
που αέρας το φυσάει
κι όλο για να σβήσει πάει
έλα να σε δω

Μιά βοσκοπούλα αγάπησα - Ζάχος Δημήτρης

'Ένα τραγούδι που όλοι μας έχουμε αγαπήσει σε στίχους Γεώργιου Ζαλοκώστα.
Ο ποιητής Γεώργιος Ζαλοκώστας γεννήθηκε το 1805 στο Συρράκο Ιωαννίνων.
Ωστόσο
η τυραννία του Αλή πασά και η καταδίωξη του πατέρα του, Χριστόφορου,
από τους Τούρκους ανάγκασαν την οικογένεια του να καταφύγει στο Λιβόρνο
της Ιταλίας.
Εκεί σπούδασε ελληνική και ιταλική φιλολογία και
αργότερα νομική, την οποία όμως δεν ολοκλήρωσε καθώς με την κήρυξη της
Ελληνικής Επανάστασης του 1821 εγκατέλειψε την Ιταλία και επέστρεψε στην
Ελλάδα.
Έλαβε μέρος σε αρκετές μάχες εναντίον των Τούρκων, ενώ πήρε επίσης μέρος στην Έξοδο του Μεσολογγίου.
Υπηρέτησε ως αξιωματικός του οικονομικού σώματος του στρατού.
Πέθανε στις 3 Σεπτεμβρίου 1858



.ΜΙΑ ΒΟΣΚΟΠΟΥΛΑ ΑΓΑΠΗΣΑ
Στίχοι: Γεώργιος Ζαλοκώστας
Μουσική: Παραδοσιακό
Πρώτη εκτέλεση: Δημήτρης Ζάχος

Μια βοσκοπούλα αγάπησα,
μιά ζηλεμένη κόρη
και την αγάπησα πολύ
κι ήμουν αλάλητο πουλί
κι ήμουν αλάλητο πουλί
δέκα χρονών αγόρι.

Μιά μέρα που καθόμαστε
στα χόρτα τ' ανθισμένα,
Μαριώ της λέω σ' αγαπώ,
μα ντρέπομαι να σου το πω
μα ντρέπομαι να σου το πω
τρελαίνομαι γιά σένα.
ό τη μέση με άρπαξε,
με φίλησε στο στόμα
και μού' πε: Γιά αναστεναγμούς,
γιά της αγάπης τους καημούς
είσαι μικρός ακόμα.

Μεγάλωσα και την ζητώ...
άλλον ζητά η καρδιά της
και με ξεχνάει τ' ορφανό...
Εγώ όμως δεν το λησμονώ
ποτέ το φίλημά της.

Φιλί αμέθυστο - Μελίνα Κανά (Θ.Παπακωνσταντίνου)

Ένα φιλί που γεύτηκα
στου σκοταδιού τη φύρα
μπορεί να το ονειρεύτηκα
μπορεί και να το πήρα.

Για μέρες το 'χα πάνω μου,
στα χείλη τυλιγμένο.
Της μέθης ήταν πρόσφορο
και βάσανο κρυμμένο
Της ζάλης τα φτηνά φιλιά
στην άκρη θα τα αφήσω
κι ένα φιλί αμέθυστο
θα 'ρθω να σου ζητήσω..

ΠΟΙΗΜΑ ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ! ΧΟΡΧΕ ΛΟΥΙΣ ΜΠΟΡΧΕΣ

Δεν μπορώ να σου δώσω λύσεις
για όλα τα προβλήματα της ζωής σου,
ούτε έχω απαντήσεις
για τις αμφιβολίες και τους φόβους σου ˙
όμως μπορώ να σ’ ακούσω
και να τα μοιραστώ μαζί σου.

Δεν μπορώ ν’ αλλάξω
το παρελθόν ή το μέλλον σου.
Όμως όταν με χρειάζεσαι
θα είμαι εκεί μαζί σου.

Δεν μπορώ να αποτρέψω τα παραπατήματα σου.
Μόνο μπορώ να σου προσφέρω το χέρι μου
να κρατηθείς και να μη πέσεις.

Δεν μπορώ να αποτρέψω τις οδύνες σου
όταν κάποιες θλίψεις
σου σκίζουν την καρδιά,
όμως μπορώ να κλάψω μαζί σου
και να μαζέψω τα κομμάτια της
για να την φτιάξουμε ξανά πιο δυνατή.

Να κοιμάσαι ευτυχισμένος.
Να εκπέμπεις αγάπη.
Να ξέρεις ότι είμαστε εδώ περαστικοί.

Να αρπάζουμε τις ευκαιρίες.
Να ακούμε την καρδιά μας.
Να εκτιμούμε τη ζωή.

Χόρχε Λουίς Μπόρχες, «Ποίημα στους φίλους»

—