Ευτυχία!

Κι όμως,την είδα την ευτυχία, ήταν στα μάτια μου μια ευθεία.....

Μια αγάπη αμοιβαία,ήταν το μόνο που ήθελα.....

Γράφει η Ιωάννα Ντρε

Γιατί δε με άφησες να σε αγαπάω όπως θέλω και όπως έχω μάθει να αγαπώ; Δε σου άρεσε να σε νοιάζεται κάποιος;
Να σε φροντίζει και να θέλει να σε βλέπει, να σε αγκαλιάζει, να σε φιλάει, να μη σε χορταίνει.

Ήθελα να κάνουμε τόσα πολλά πράγματα μαζί. Ήθελα να σε έχω στη ζωή μου, αλλά δε το άντεξες. Ίσως να μην ήσουν τόσο έτοιμος για μια σχέση. Ίσως δεν ένιωσες ότι ένιωσα εγώ. Ίσως δε το ήθελες τόσο πολύ αυτό το μαζί, γιατί όταν κάτι το θέλουμε πολύ κάνουμε τα πάντα για να μη χαθεί από τη ζωή μας.

Δε φτάνει να κατακτάς κάτι. Πρέπει και καθημερινά να το διεκδικείς για να το έχεις. Εσύ λίγο στα χαμένα, λίγο στο φλου, λίγο το παραμέλησες, λίγο αδιαφόρησες και όλα μαζί έδειχναν μια εικόνα απέναντι μου που δεν αλληλοσυνδεόταν με τη σχέση που ονειρευόμουν να έχω και την αγάπη που λαχταρούσα να ζήσω.

Κάπου το χάσαμε. Δε ξέρω ποιός έφταιξε και γιατί. Το μόνο που ξέρω είναι ότι με ειλικρίνεια και επικοινωνία θα ήταν όλα πολύ καλύτερα, αλλά ούτε αυτό δεν έκανες.

Έφυγα πρώτη από τη σχέση αυτή κι ας έφαγα όλο το φταίξιμο εγώ. Σημασία δεν έχει ποιός φεύγει πρώτος ή ποιός λέει στον άλλο να χωρίσουν. Σημασία έχεις ποιός τον ωθεί στο να πάρει αυτή την απόφαση κι εγώ έφτασα πέρα από τα όρια μου και γι αυτό αποχώρησα από τη ζωή σου.

Δεν ήμουν ο εαυτός μου. Δεν ήταν αυτές οι συνθήκες που ήθελα να ζήσω. Αυτές του μαγικού κόσμου μιας αγάπης αμοιβαίας. Έτσι όπως σε αγάπησα εγώ, ήθελα να με αγαπούσες κι εσύ. Μόνο αυτό ήθελα.

Δυό τρεις άνθρωποι,αρκούν!

Γράφει η Ιωάννα Ιακωβίδου

Να αγαπάς τους ανθρώπους και να δείχνεις κατανόηση, ενσυναίσθηση κι αυτοί θα σου φερθούν το ίδιο καλά όσο εσύ τους φέρθηκες.
Να οπισθοχωρείς όταν χρειάζεται, να μη βιάζεσαι και να περιμένεις υπομονετικά και η ζωή κάποτε θα σου στείλει αυτό που ζητάς και αξίζεις. Και στο τέλος έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.

Στην πραγματικότητα όλα αυτά είναι σπάνια ή τουλάχιστον όχι καθημερινότητα.
Κάποτε πίστευα πολύ στη φράση “η υπομονή είναι αρετή” και αλλά τέτοιες κλισέ παροιμίες που εφευρέθηκαν από δυνατούς, άτιμους, χειριστικούς και πονηρούς ή και όχι, απλά σε μια άλλη εποχή, αρχαία, που κάνεις από τότε δε ζει για να μας πει αν ισχύει, τα πίστευαν όλοι και τα εφάρμοζαν όλοι. Ίσως πάλι να μην υπήρχε ποτέ αυτή η “αρμονία” απ’ αρχής του κόσμου.

Σήμερα, οι άνθρωποι δεν είναι καθόλου έτσι.

Δοτικοί και φιλότιμοι, με ενσυναίσθηση και κατανόηση για τους γύρω τους, με υπομονή και αισιοδοξία πως κάποια στιγμή σύντομα, πριν φτάσει το γήρας, θα πάρουν ότι έδωσαν και κυρίως ότι αξίζουν, είναι συνήθως αυτοί που έκαναν την λέξη “υπομονή” σημαία τους. Αυτοί που πίστεψαν πως δε μπορεί, άμεσα σε τόσους ανθρώπους που μπαίνουν στη ζωή τους, κάποιοι θα τους φερθούν όπως πρέπει.

Να σου πω κάτι; Δε θέλω να κάνω άλλη υπομονή, να φέρομαι άψογα και να μου φέρονται με τον χειρότερο τρόπο.
Να υποτιμούν την νοημοσύνη μου και να προσπαθούν να με κοροϊδέψουν.
Εξαντλήθηκα ανάμεσα σε τόσους ανθρώπους που δεν ήξεραν τι ήθελαν ή ακόμη χειρότερα ήθελαν μόνο να πάρουν, άνθρωποι χειριστικοί και ναρκισσιστές, που πατώντας “πάνω” μου ανέβηκαν και αισθάνθηκαν σπουδαίοι.

Ναι είμαι αισιόδοξη, ναι αγαπώ με όλη μου την ψυχή όταν αυτό συμβεί, ναι θέλω να βοηθάω τους ανθρώπους και να υπερασπίζομαι τους αδύναμους, τους αδικημένους και τέλος πάντων όποιον το έχει ανάγκη, πραγματική ανάγκη.

Δε θέλω όμως άλλη εκμετάλλευση στη ζωή μου, ούτε να δίνω τα πολύτιμα συναισθήματα μου και τον ακόμη πιο πολύτιμο χρόνο μου σε ανθρώπους που όχι απλά δεν το αξίζουν, αλλά μόνος σκοπός τους είναι να πάρουν ότι χρειάζονται, να με κοροϊδέψουν και να με υποτιμήσουν. Απλά γιατί αυτά θα τους κάνουν να αισθανθούν για λίγο σημαντικοί και στο τέλος να γκρινιάζω πως και πάλι αδικήθηκα.

Δε θέλω ούτε άλλη μιζέρια στη ζωή μου. Δε μου χρειάζονται δεκάδες συναναστροφές, αρκούν δύο- τρείς άνθρωποι να με αγαπούν όσο εγώ.
Θέλω κατανόηση και εκτίμηση χωρίς πολλά λόγια… για την ακρίβεια χωρίς καθόλου λόγια.
Γιατί αν δεν έρχεσαι για να αρπάξεις θα καταλάβεις ποια είμαι χωρίς να το εξηγήσω και κυρίως χωρίς να στο ζητήσω.

Και τότε όλα πάνε καλά, φυσικά και αυθόρμητα.
Και την υπομονή μου πια την κρατάω μόνο για τις ουρές στις δημόσιες υπηρεσίες.

ΔΕΚΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΠΑΝΤΑ!

ΔΕΚΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΠΑΝΤΑ

1. Σήκω ακόμα κι αν θες να μείνεις στο κρεβάτι, κάνε μπάνιο.

2. Φόρεσε άρωμα (must have) και κραγιόν.

3. Απλά χρησιμοποίησε αδιάβροχη μάσκαρα, για όταν θέλεις να κλάψεις για να μην το ξανασκεφτείς.

4. Φύγετε από το σπίτι σας ανεξάρτητα από το αν δεν έχετε κανέναν να επισκεφτείτε.

Πάρε τον σκύλο. Δεν έχεις σκύλο; Πάρε ένα βιβλίο και πήγαινε στο πλησιέστερο πάρκο.

5. Χαμογέλα, σιγά σιγά θα το κάνεις χωρίς να το καταλάβεις και θα νιώσεις πολύ καλύτερα.

6. Φάε καλά και κακομαθαίνεις τον εαυτό σου. Μια επιθυμία δεν θα σκοτώσει ποτέ κανέναν.

7. Αγαπήστε τον εαυτό σας, φαίνεται εύκολο, το ξέρω. Κοίτα στον καθρέφτη με σεβασμό και γαλήνη. Αν δεν έχεις τίποτα καλό να πεις απλά κάνε ησυχία. Θυμήσου ότι ακόμα και η εσωτερική σου φωνή σου μιλάει.. μίλα με αγάπη και συμπόνια

Αν δεν μάθεις να σέβεσαι τη μύτη, το στήθος, το ύψος, τις ραγάδες, την κυτταρίτιδα, είναι εύκολο κάποιος να σε βλάψει στην οικειότητά σου.

8. Θυμήσου ότι όλα θα περάσουν.

 Τίποτα δεν διαρκεί για πάντα. 

Άσε τα δάκρυά σου να βγουν, αλλά μην βογκάς από τον πόνο σου. Μην παραμένεις ακόμα να υποφέρεις. Αύριο μπορείς να ξεκινήσεις από την αρχή και θα δεις πώς, παρά τις πληγές σου, θα θεραπευτείς ξανά.

9. Διώξτε από τη ζωή σας κάθε άνθρωπο που σας πλήγωσε ή σας έκανε να νιώσετε άσχημα. δεν εξαρτάσαι από αυτούς και επηρεάζουν τη διάθεσή σου.

1

10. Μείνε με εκείνους που σε κάνουν να ονειρεύεσαι, που σε ωθούν να υπερβείς, που βλέπουν τη μαγεία μέσα σου και που σε κάνουν ευτυχισμένο. Δεν εξαρτάσαι από αυτούς, αλλά επηρεάζουν τη ζωή σου.

Φλώρα Αζεβέντο -

Στέλιος Μπικάκης - Ας Είχα Άλλη Μια Ζωή | Stelios Bikakis - As Iha Alli ...

ΕΝΟΣ ΛΕΠΤΟΥ ΣΙΓΗ...

Ἐσεῖς ποὺ βρήκατε τὸν ἄνθρωπό σας
κι ἔχετε ἕνα χέρι νὰ σᾶς σφίγγει τρυφερά,
ἕναν ὦμο ν᾿ ἀκουμπᾶτε τὴν πίκρα σας,
ἕνα κορμὶ νὰ ὑπερασπίζει τὴν ἔξαψή σας,

κοκκινίσατε ἄραγε γιὰ τὴν τόση εὐτυχία σας,
ἔστω καὶ μία φορά;
Εἴπατε νὰ κρατήσετε ἑνὸς λεπτοῦ σιγή
γιὰ τοὺς ἀπεγνωσμένους;

~Ντίνος Χριστιανόπουλος, "Ἑνὸς λεπτοῦ σιγή"

Δεν πειράζει να χάνονται οι άνθρωποι…

Της Σοφίας Παπαηλιάδου

Δεν είναι κακό να χάνονται οι άνθρωποι μεταξύ τους. Να κλείνουν τους κύκλους της ζωής τους και να πηγαίνουν παρακάτω. Το «για πάντα», δεν παντρεύτηκε ποτέ με το «μαζί». Είμαστε σήμερα εδώ και ζούμε το τώρα, βιώνουμε τις στιγμές και τις μοιραζόμαστε. Σε αυτό το σημείο όμως, μας έφερε το παρελθόν μας. Μας έφεραν οι επιλογές μας. Καλές και κακές. Έξυπνες και χαζές. Όλες. Μας έφεραν αμέτρητες υποσχέσεις για «μαζί» και «για πάντα». Λέξεις ειπωμένες με τόση αληθοφάνεια, που κι η ψυχή ακόμα τις δέχτηκε, όσο κι αν το μυαλό τις αναγνώριζε και τις απέρριπτε. Κάθε απόφαση ήταν κι ένα βήμα προς το σημείο που στεκόμαστε τώρα.
Δεν είναι κακό να χάνονται οι άνθρωποι όταν δεν έχουν κάτι άλλο να πουν. Δεν τελειώνει η αγάπη, αλλάζει μορφή. Γίνεται έγνοια κι ενδιαφέρον. Γίνεται ανάμνηση. Όμως όταν δεν υπάρχει παρόν και σε δένει μόνο το παρελθόν, είναι καλό να κλείσεις τον κύκλο και να πας παρακάτω. Όταν οι φράσεις ξεκινάνε με το «θυμάσαι τότε…» και η σιωπή δεν είναι συμφωνία και διάλογος, αλλά αμηχανία, κλείσε τον κύκλο και φύγε. Δώσε ένα φιλί, χάιδεψε το πρόσωπο που έχεις απέναντί σου, κράτα τις στιγμές και πήγαινε παρακάτω. Αν μείνεις, θα γευτείς την πίκρα της δηλητηριασμένης συνήθειας.
Δεν είναι κακό να χάνονται οι άνθρωποι όταν έχουν κάτι άλλο να ζήσουν. Είτε είναι μια φιλία, είτε ένας έρωτας ακόμα και μια κόντρα, πρέπει να ξέρεις τη στιγμή που θα αποχωρήσεις. Κάποια στιγμή δεν έχεις τίποτε άλλο να δώσεις. Δεν έχεις τίποτε άλλο να νιώσεις. Δεν έχεις τίποτα άλλο να πεις. Έχεις εξαντλήσει τις πηγές της ψυχής σου. Έχεις αδειάσει κάθε απόθεμα που είχες. Και τώρα, πιο πολύ από ποτέ, χρειάζεσαι καινούριες εικόνες, καινούρια ερεθίσματα, καινούριες πηγές.

Δεν είναι κακό να αλλάζεις μονοπάτι. Το «μαζί» άλλωστε, είναι το μεγαλύτερο παραμύθι που θα πιστέψεις ποτέ στη ζωή σου. Δεν υπάρχει. Υπάρχει το «μαζί, όσο…». Μαζί, όσο οι ανάγκες σου θα κουμπώνουν με τις δικές μου. Μαζί, όσο η εικόνα σου θα είναι συμβατή με το κάδρο που μοστράρω. Μαζί μέχρι να πάψεις να ταράζεις τα λιμνασμένα μου νερά σαν βότσαλο στη λίμνη της ψυχής μου. Μαζί όσο με αναγκάζεις να δώσω μάχες μαζί σου. Όσο δεν θα χρειάζεται πλέον να σε υπερασπιστώ στα λάθη σου. Μαζί, όσο περπατάμε σε δρόμους καλοστρωμένους. Μαζί, όσο εσύ θα πολεμάς τους δράκους σου κι εγώ θα κάνω πως δεν τους βλέπω. Όσο οι σιωπηρές κραυγές σου δεν θα ενοχλούν τη χαϊδεμένη μου συνείδηση. Μαζί, όσο το «έχεις δύναμη εσύ, θα τα καταφέρεις» θα είναι επιχείρημα που θα πιάνει.
Το «μαζί» και το «για πάντα» δεν υπήρξαν ποτέ αιώνια δεμένα. Υπήρξαν δυο εραστές που μοιράστηκαν με πάθος το σήμερα και τη λιακάδα, και χώρισαν στο λάθος. Υπήρξαν συνοδοιπόροι σε φωτισμένες διαδρομές, ώσπου το σκοτάδι τους χώρισε. Το «μαζί» και το «για πάντα» είναι οι μεγαλύτερες λεκτικές απάτες που εφηύρε ο άνθρωπος για να φτιάξει το παραμύθι του. Γιατί στο τέλος της μέρας, όταν μένεις μόνος εσύ και το σκοτάδι σου, ξέρεις καλά πως το «μαζί» και το «για πάντα», θα παραμείνουν μόνο εραστές.
www.eyedoll.gr